EUDR – jak zamienić obowiązek w przewagę konkurencyjną

Większość firm, które słyszą o EUDR po raz pierwszy, reaguje podobnie: „Kolejna unijna regulacja, kolejny obowiązek, kolejne koszty.” I rozumienie tego. EUDR wymaga pracy – mapowania łańcucha dostaw, zbierania dokumentacji, rejestracji w systemach, wdrożenia procedur. Ale firmy, które podejdą do EUDR strategicznie, odkryją coś zaskakującego: to samo, co inni traktują jako obciążenie, można przekuć w konkretną przewagę rynkową. Oto jak.

Zgodność z EUDR jako argument sprzedażowy – nie każda firma go ma

W łańcuchu dostaw produktów objętych EUDR – kawy, kakao, drewna, soi, oleju palmowego i ich pochodnych – importerzy i dystrybutorzy muszą wykazać, że ich dostawcy nie dostarczają produktów związanych z wylesianiem. Żeby to zrobić, potrzebują dostawców, którzy mogą udokumentować pochodzenie surowców i spełnienie wymagań rozporządzenia.

Firma, która tę dokumentację ma – jest dla takich klientów wygodnym partnerem. Firma, która jej nie ma – jest źródłem ryzyka i dodatkowej pracy. W procesie kwalifikacji dostawcy, który przebiega coraz szybciej i coraz bardziej automatycznie, różnica między „mamy dokumentację EUDR” a „pracujemy nad tym” może oznaczać różnicę między wygranym a przegranym kontraktem.

Im więcej firm dostosuje się do EUDR, tym wyżej zostanie ustawiona poprzeczka dla tych, które tego nie zrobią. Dziś gotowość EUDR jest wyróżnikiem. Za dwa-trzy lata stanie się standardem. Firmy, które zbudują system teraz, będą przez ten czas grać ze zdecydowaną przewagą.

EUDR jako narzędzie porządkowania łańcucha dostaw

Wdrożenie procedur należytej staranności wymaganych przez EUDR ma jeden efekt uboczny, którego firmy często nie przewidują: dogłębne poznanie własnego łańcucha dostaw.

Mapowanie dostawców, weryfikacja pochodzenia surowców, zbieranie dokumentacji – to działania, które przy okazji ujawniają słabe punkty łańcucha dostaw, o których firma mogła nie wiedzieć. Dostawca, który nie potrafi udokumentować pochodzenia surowca, jest ryzykiem nie tylko z punktu widzenia EUDR – jest ryzykiem operacyjnym w szerszym sensie. Firma, która przez pryzmat EUDR zidentyfikuje i wyeliminuje takich dostawców, wychodzi z tego procesu z bardziej odpornym i transparentnym łańcuchem dostaw.

To korzyść, która wykracza daleko poza sam obowiązek regulacyjny. Firmy z udokumentowanym, transparentnym łańcuchem dostaw lepiej zarządzają ryzykiem zakłóceń, mają silniejszą pozycję w relacjach z dużymi klientami korporacyjnymi i są lepiej przygotowane na kolejne regulacje, które nieuchronnie będą dotyczyć zrównoważoności łańcuchów dostaw.

EUDR i ESG – jeden projekt, podwójna wartość

Wymogi ESG i EUDR mają jeden wspólny mianownik: udokumentowana odpowiedzialność środowiskowa firmy i jej łańcucha dostaw. I właśnie dlatego firma, która wdraża procedury EUDR, w dużej mierze realizuje jednocześnie wymagania ESG dotyczące zrównoważonych zakupów i transparentności łańcucha dostaw.

Dla firm raportujących działania ESG – czy to dobrowolnie, czy w ramach obowiązków wynikających z CSRD – dokumentacja EUDR jest gotowym materiałem do raportów środowiskowych. Zamiast budować oddzielne systemy dla EUDR i dla ESG, można zbudować jeden spójny system zarządzania zrównoważonym łańcuchem dostaw, który odpowiada na wymagania obu regulacji jednocześnie.

To podejście jest nie tylko efektywniejsze kosztowo – jest też bardziej przekonujące dla interesariuszy. Klient korporacyjny, inwestor lub bank, który ocenia firmę pod kątem ESG, widzi nie zestaw oddzielnych compliance’ów, lecz spójne podejście do odpowiedzialności środowiskowej, zakorzenione w procesach i udokumentowane w systemach.

EUDR jest regulacją. Ale dla firm, które podejdą do niego mądrze, jest też szansą – na porządkowanie łańcucha dostaw, budowanie przewagi rynkowej i wzmocnienie pozycji ESG. Jedyne co odróżnia te dwa podejścia, to decyzja o tym, czy wdrożyć EUDR reaktywnie, bo trzeba – czy strategicznie, bo warto.