Kryteria zrównoważonego rozwoju w systemie KZR INiG – co musi spełnić firma?

System KZR INiG to nie tylko zbiór wytycznych, ale kompleksowy mechanizm weryfikacyjny, który zapewnia, że biomasa wykorzystywana w energetyce spełnia najwyższe standardy środowiskowe określone w dyrektywie RED II. Aby przedsiębiorstwo mogło uzyskać certyfikat, musi wdrożyć system zarządzania jakością, który w sposób niepodważalny udowodni, że surowce pochodzą z bezpiecznych źródeł, a cały proces operacyjny jest zoptymalizowany pod kątem śladu węglowego. Poniżej przedstawiamy szczegółowe filary, na których opiera się certyfikacja KZR INiG.

Zarządzanie przepływem surowców i bilans masy

Kluczowym elementem weryfikacji w KZR INiG jest rygorystyczne przestrzeganie bilansu masy. Mechanizm ten ma zapobiegać tzw. „mieszaniu” surowców zrównoważonych z niespełniającymi wymogów. Firma musi wdrożyć system ewidencji, który precyzyjnie przypisuje właściwości (np. status zrównoważony) do konkretnych partii surowca w każdym punkcie przekazania.

W praktyce oznacza to, że przedsiębiorstwo jest zobowiązane do:

• Prowadzenia dokładnej ewidencji: rejestrowania wszelkich dostaw, przekształceń oraz wydań surowca z zachowaniem ciągłości dokumentacyjnej.
• Okresowego raportowania: rozliczania bilansu masy w określonych przedziałach czasowych, co jest sprawdzane przez audytora w trakcie wizytacji.
• Separacji fizycznej lub administracyjnej: zapewnienia, że surowiec certyfikowany nie straci swoich właściwości w trakcie magazynowania czy transportu.

Redukcja emisji GHG oraz ochrona ekosystemów

Drugim filarem są obliczenia emisji gazów cieplarnianych (GHG), które muszą wykazać realną oszczędność w całym cyklu życia produktu. Firma musi zbierać szczegółowe dane dotyczące zużycia energii w procesach technologicznych, emisji związanych z transportem surowców oraz innych czynników wpływających na bilans emisyjny. Wyniki te są następnie porównywane z wartościami referencyjnymi dla paliw kopalnych, a osiągnięcie wymaganego progu redukcji jest warunkiem koniecznym do uzyskania certyfikatu.

Równolegle, system stawia wysokie wymagania w zakresie ochrony bioróżnorodności. Przedsiębiorcy nie mogą pozyskiwać biomasy z gruntów o wysokiej wartości przyrodniczej, takich jak:

• Lasy pierwotne i tereny o wysokim stopniu różnorodności biologicznej.
• Obszary o wysokich zasobach węgla, jak torfowiska czy mokradła, których przekształcenie prowadziłoby do uwolnienia znacznych ilości gazów cieplarnianych.

Kto musi posiadać certyfikat w strukturze dostaw?

Certyfikacja w ramach systemu KZR INiG nie jest przypisana do konkretnej branży, lecz do każdej organizacji, która wchodzi w fizyczne lub prawne posiadanie biomasy w drodze do jej finalnego spalenia lub przetworzenia. Odpowiedzialność rozkłada się proporcjonalnie do roli podmiotu w łańcuchu wartości:

• Początek łańcucha (Producenci): Podmioty odpowiedzialne za wyprodukowanie lub pozyskanie surowca muszą udowodnić zgodność z wymogami ochrony gruntów. To tutaj generowane są pierwsze dowody pochodzenia, które stanowią bazę dla wszystkich kolejnych transakcji.
• Logistyka i pośrednictwo (Punkty skupu i operatorzy): Przedsiębiorstwa zajmujące się agregacją surowca, jego przeładunkiem lub składowaniem odpowiadają za tzw. „ciągłość łańcucha nadzoru”. Ich rola polega na zapewnieniu, że surowiec nie został zanieczyszczony ani zmieszany z materiałem o niewiadomym statusie.
• Przetwórstwo (Końcowi wytwórcy): Podmioty przekształcające biomasę w energię lub biopaliwa ponoszą najszerszą odpowiedzialność. Muszą oni nie tylko posiadać certyfikat dla własnego procesu, ale również weryfikować dokumentację wszystkich dostawców, którzy poprzedzali ich w łańcuchu dostaw.

Współpraca z doradcą w tym zakresie pozwala przekształcić proces certyfikacji z „obowiązku audytowego” w przejrzysty system zarządzania ryzykiem. Dzięki uporządkowaniu tych zależności, firmy zyskują status wiarygodnego partnera w łańcuchu dostaw, co jest kluczowe dla budowania długofalowych kontraktów z największymi odbiorcami energii na rynku krajowym i zagranicznym.