787 974 136
Producenci żywności coraz częściej stają przed pytaniem: IFS czy BRC? Oba standardy są uznawane przez GFSI, oba wymagają wdrożenia HACCP i systemu zarządzania jakością, oba otwierają dostęp do sieci handlowych. Różnice jednak istnieją – i mają praktyczne znaczenie dla wyboru kierunku certyfikacji. Poniżej przedstawiamy kluczowe kryteria, które powinny decydować o wyborze.
To najważniejsze kryterium wyboru w praktyce. Oba standardy są uznawane globalnie, ale ich dominacja geograficzna jest wyraźnie różna.
BRC / BRCGS Food Safety jest standardem preferowanym przez sieci handlowe na rynkach anglosaskich – w Wielkiej Brytanii, Irlandii, USA, Kanadzie i Australii. Powstał z inicjatywy British Retail Consortium i od początku był narzędziem weryfikacji dostawców dla brytyjskich detalistów. Dla firm eksportujących do Wielkiej Brytanii lub współpracujących z globalnymi markami anglosaskimi certyfikat BRCGS jest w praktyce warunkiem koniecznym.
IFS Food dominuje na rynkach Europy kontynentalnej – przede wszystkim w Niemczech, Francji, Włoszech i krajach Beneluksu. Sieci takie jak Lidl, Kaufland, Aldi, Carrefour czy Leclerc wymagają go od swoich dostawców jako standardowego kryterium kwalifikacji. Dla polskich producentów eksportujących do Niemiec lub Francji IFS Food jest najczęściej pierwszym i podstawowym wymogiem.
Firmy działające na obu rynkach równolegle często muszą posiadać oba certyfikaty. W takich przypadkach warto planować audyty w zbliżonych terminach – zakres merytoryczny obu standardów jest na tyle zbliżony, że dobrze przygotowany system zarządzania spełnia wymagania obydwu bez konieczności podwójnej pracy.
Mimo zbliżonego zakresu merytorycznego, oba standardy różnią się w kilku obszarach, które mają znaczenie operacyjne.
System oceny to najbardziej widoczna różnica. BRCGS stosuje gradację literową – zakład otrzymuje ocenę AA, A, B lub C w zależności od liczby i wagi niezgodności stwierdzonych podczas audytu. IFS Food operuje systemem punktowym: audytor ocenia każde z 234 wymagań w skali A/B/C/D, a wynik końcowy wyrażany jest procentowo. Poziom podstawowy to minimum 75% punktów, poziom wyższy – 95%. System IFS daje klientom sieciowym bardziej granularny obraz dojrzałości systemu dostawcy i ułatwia porównywanie wyników między zakładami.
Wymagania KO (Knock Out) są elementem charakterystycznym dla IFS. To zestaw wymagań krytycznych, których niespełnienie automatycznie przerywa audyt – niezależnie od wyników w pozostałych obszarach. W BRCGS funkcjonuje analogiczny mechanizm wymagań fundamentalnych (fundamental requirements), których naruszenie skutkuje oceną C lub niższą i koniecznością ponownego audytu, jednak sam audyt nie jest przerywany w trakcie.
Podejście do produktu i procesu jest mocniej wyeksponowane w IFS Food – standard explicite ocenia zarówno produkt, jak i proces produkcyjny jako równorzędne przedmioty audytu. BRCGS kładzie nieco większy nacisk na systemowe zarządzanie i dokumentację, choć różnica ta zaciera się z każdą kolejną rewizją obu standardów.
Częstotliwość audytów niezapowiedzianych jest w obu systemach zbliżona – co najmniej co trzeci audyt musi być przeprowadzony bez zapowiedzi. W IFS certyfikat oznaczany jest gwiazdką potwierdzającą tryb niezapowiedziany, co jest coraz częściej wymaganym przez klientów sieciowych elementem weryfikacji dostawcy.
Wybór między IFS a BRC najlepiej oprzeć na trzech pytaniach:
DJB DORADZTWO
Marcin Chorąży
